تحمل کردن زيباست اگر قرار باشد روزي به تو برسم
انتظار آسان است اگر قرار باشد دوباره تو را ببينم
زندگي شيرين است اگر قرار باشد مزه ي دستان تو را بچشم
مشکلات حل مي شود اگر قرار باشد روزي به پاي تو بميرم
اشک ها همه به لبخند تبديل مي شود اگر قرار باشد تو را يک بار ببوسم
و لبخند ها دوباره به اشک فقط اگر ببينم خيال رفتن داري
اما بدان دوستت دارم از پشت اين همه فاصله از پشت اين همه حرف...

من ان غريب ديروز..... اشناي امروز.... و فراموش شده فردايم .......در اشنا يي امروز مي نويسم تا در فراموشي فردا . يا دم کني

تقديم به کسي که روزي همه دنياي من بود اما نخواست اون دنيا از آن من باشه نخواست ? نخواست ...........  

و من می خوام بهش بگم که کم اوردی.. کم اوردی

و تو محاسباتت اشتباه کردی

 كاش اي تنها اميد زندگي مي توانستم فراموشت كنم 

   يا شبي در آتش سوزان در سينه خاموشت كنم

   كاش احساس نياز ديدنت از وجودم چون وجودت دور بود

   در من آتش نمي زد آن نگاه كاش آن شب چشمهايم كور بود

     كاش در گلستان خيال اي گل وحشي نمي چيدم ترا 

   تا نمي سوختم در خزان آرزو كاش من هرگز نمي ديدم ترا

مرا اينگونه باور کن...

کمي تنها ، کمي خسته

 کمي از يادها رفته...

خدا هم ترک ما کرده 

 خدا ديگر کجا رفته؟؟؟؟

نميدانم مرا آيا گناهي هست؟؟؟

 که شايد هم به جرم آن غريبي و جدايي هست......
مرا اينگونه باور کن...

آرزويم اين است ...
نتراود اشك در چشم تو
هرگز مگر از شوق زياد . . .
نرود لبخند از عمق نگاهت هرگز
و به اندازه هر روز تو عاشق باشي
عاشق آنكه تو را مي خواهد
و به لبخند تو از خويش رها مي گردد
و تو را دوست بدارد
به همان اندازه كه دلت مي خواهد

راستش نمی دونم از کجا شروع کنم

این چند وقت یه آدم بی شعوره ترسو پیدا شده که به اسم من میاد و هر چی دری وریه مینویسی من همین جا اعلام می کنم که اون من نیستم و اگه نظر داده بود خواهشن شما هم نیاید واسه من بد بنویسید

به هر حال اگه مرد بود که یه آدرس از خودش واسم میذاشت تا بهش بگم یه من ماس چه قدر کره داره 

 و من اومدم که ازتون معذرت بخوام واقعا اینا که این کارا رو میکنن هنوز بچند و به جا وبلاگ نویسی باید برند آمادگی را اول پاس کنن تا ظرفیتشا داشته باشند بعد بیاند وبلاگ بنویسند

 تازه این کارا را میکنه تا من یه وبلاگ دیگه درست کنم اما کور خونده من به این راحتیا از وبلاگم دست نمی کشم 

 خوب دیگه امیدوارم کاملا متوجه شده باشید که من این کارا را نمی کنم موفق باشید بای

مي شود آيا که اوج آرزوهايم شوي

يا کليد سبز فرداي معمايم شوي

با کمند مهر بالاتر روي تا قرص ماه

قهرمان قصه و شعر و غزلهايم شوي

چشمهايم خيره خاکستر صد آرزوست

تا بيايي و غم امروز و فردايم شوي

من به سوگند و سکوت آخرين دل بستم

مي شود تا محرم شبهاي رويايم شوي

تا تماشايم کني صد بار جان خواهم سپرد

آرزومندم شبي محو تماشايم شوي

من که مشغولم به کاردل .چه تدبيري مرا
من که بيزارم ز کار گل .چه تاثيري مرا
 
من سيرابم چنين ازچشمه ي جوشان عشق
خلق اگر با من نمي جوشد.چه تحقيري مرا
 
من که با چشم  حقارت  عالمي  را بنگرم
سنگ اگر بر سر بکوبم . چه تحقيري مرا
 
خامه ي قدرت بنامم  برگ  ازادي  نوشت
اي اسيران رين گرامي تر. چه تقديري مرا
 
نام من در زمره ي اين نامداران . گو مباش
بر سر امواج سر گردان. چه  تصويري مرا
 
نشئه ي جاويد من از باده ي شوريدگي است
بهتر از اين مست خواهي. با چه تخديري مرا
 
من بدين   ويراني   دل.     بسته ام   اميدها
عشق   اباد   ابد    بادا.    چه تعميري  مرا

 من آن خاموش خاموشم

 که با شادي نمي جوشم

 ندارم هيچ گناهي جز که

 از تو چشم نمي پوشم

  تو غم در شکل آوازي 

 شکوهه اوج پروازي نداري

 هيچ گناهي جز که بر من دل نمي بازي

در من ترانه هاي قشنگي نشسته اند

انگار از نشستن  ِ بيهوده  خسته اند

انگار سالهاي زياديست بي جهت

اميد خود به اين دل ديوانه بسته اند

ازشور و مستي پدران گذ شته مان

من باز گيج مي شوم از موج واژه ها

اين بغضهاي تازه که در من شکسته اند

من گيج گيج گيج ،  تورا  شعر مي پرم

اما تمام پنــــجره ها ي تــو بستـــه اند

واي باران ! باران
شيشه پنجره را باران شست
از دل من اما
چه کسي نقش تو را خواهد شست؟
آسمان سربي رنگ
من درون قفس سرد اتاقم دلتنگ
ميپرد مرغ نگاهم تا دور
واي باران، باران
پر مرغان نگاهم را شست
خواب روياي فراموشي هاست
خواب را دريابم
که درآن دولت خاموشي هاست
با تو در خواب ، مرا
لذت ناب هماغوشي هاست
از گريبان تو صبح صادق
ميگشايد پر و بال
تو گل سرخ مني
تو گل ياسمني
تو چنان شبنم پاک سحري؟
نه ، از آن پاکتري
تو بهاري؟
نه ، بهاران از توست

مي‌نويسم ، مي‌نويسم از تو
تا تن كاغذ من جا دارد
با تو از حادثه ها خواهم گفت
گريه اين گريه اگر بگذارد

در اين زمان لعنتي فرياد بي پايان چرا!؟ 

از بس خود گفتم چرا،آخر نفهميدم....چرا!؟